CHRAPANIE jest zjawiskiem powszechnym. Częściej chrapią starzy niż młodzi, częściej mężczyźni niż kobiety. Chrapie ośmiu mężczyzn na 10 i co druga kobieta — taki wynik uzyskali lekarze z badań prowadzonych wśród małżeństw, w których przynajmniej jedna strona żaliła się na uciążliwość znoszenia chrapania współmałżonka.
Chrapiący są kłopotliwi dla otoczenia, a chrapanie powoduje nierzadko zaburzenia w życiu rodzinnym. W wyniku pomiarów głośności chrapania ustalono, że natężenie dźwięku może dochodzić do 70 decybeli, a więc do poziomu głośności młota pneumatycznego używanego do zrywania nawierzchni ulic. Chrapiący najczęściej nie zdaje sobie sprawy ze swej uciążliwości.

Na całym świecie obserwuje się wprost zainteresowania roślinami o właściwościach leczniczych. Wynika to nie tyle z braku leków, ile z ubocznych skutków ich stosowania. Zioła mają mniejsze potencjonalne możliwości szkodzenia chorym. Ba, nawet łagodzą niekorzystne oddziaływanie wielu silnych leków chemicznych używanych w lecznictwie.
Nie bez znaczenia jest i to, że rośliny lecznicze są bogatym źródłem witamin i mikroelementów, mają ogromne znaczenie w procesach odpornościowych. Ich stosowanie nie powinno jednak wynikać z mody, lecz świadomego działania, w którym muszq być uwzględnione zarówno wskazania jak i przeciwwskazania. Zioła bowiem mogą również szkodzić.
Naturalnie, najłatwiej odpowiednie mieszanki lub preparaty byłoby kupić w aptece. Nie zawsze jednak sq one w sprzedaży. Natomiast kupowanie ich od nieznajomych jest ryzykowne. Nie wiadomo bowiem, jak były zbierane, czyszczone, suszone, przechowywane.
Czasem kilka szklanek wywaru czy odwaru bqdż parę kqpieli mogłoby nam ulżyć w cierpieniach i ustrzec przed leczeniem lekami chemicznymi.
Aby zacząć zbieranie ziół trzeba je poznać. Jeśli dobrze nie znamy wszystkich gatunków roślin leczniczych zbierajmy tylko te, które rozróżniamy. Zbierając, wybierajmy wyłącznie rośliny zdrowe, suche, rosnące z daia od zakładów przemysłowych, jezdni i dróg (minimum 50 metrów od tras szybkiego ruchu).